عدالت یعنی اینکه هر چیزی در سر جای خود قرار داشته باشد.

دولت بعد از این همه تلاش و ملامت و مرمت و سرسختی و غیره و ذالک تصمیم گرفت طرح آزادسازی یارانه ها را به انجام برساند.

این همه جماعت و ملت زور می زنن که این یارانه آزاد نشه و همچنان در حصر بمونه و دولت اینقده داره زور می زنه که یارانه آزاد بشه. به عبارتی، از ما انکار و از دولت اصرار

اکنون آن سمت و سوت دیگر.

این همه جماعت و ملت زور می زنن که این رایانه ها آزاد بشن و حداقل یه اینترنت نیمه آزاد داشته باشیم و دولت به روشهایی چون: بریدگی کابل فیبر نوری در زیر اقیانوس منجمد مریخ، ترافیک بالای سایت ریاست جمهوری برای دریافت راهکار نظم نوین جهانی، مشکلات جوی ناشی از آتشفشان ایسلند و غیره و غیره همچنان بر محدود کردن اینترنت مادرمرده، اصرار و اصرارا و اصرار دارد. 

ای کاش سرانجام سر یه قضیه ای به توافق برسیم.

یا یارانه رو آزاد نکنن

یا رایانه رو آزاد بکنن.

+ هیچی/ هیچکی، سرجای خودش نیست.

” محققان متوجه شدند افرادی که تا 100 سالگی یا بیش‌تر عمر کرده‌ اند با احتمال بیش‌تری نسبت به دیگران ، 10 ساعت یا بیش‌تر در طول شب می‌خوابند. “

————

یه استاد بزرگ مشت و لگدی (ورزش رزمی) رو ازش پرسیدن شما چقدر تمرین می کنین که اینقده پیشرفت داشین.

جواب می ده ، شبانه روزی 25 ساعت تمرین می کنم.

میگن، یک شبانه روز که 24 ساعته، شما اون یه ساعتش رو چطور حساب می کنین.

جواب می ده، من هر روز صبح یه ساعت زودتر بیدار می شم.

———————

حالا باید شبی چند ساعت خوابید؟؟

كد خدا ……..

 اسبها ناآرام

گوسپندان بی پشم

گاوها بی شیرند

کودکان

ـ از مرض حصبه و طاعون و وبا

دم به دم می میرند

مردمان، اما، در بستر خواب

غوزه ی پنبه ز صحرا چینند

 *

کدخدای ده پُرغفلت ما!

 عزم بیداری این خواب کنید

 قدمی رنجه نمایید و دمی

 پای در آب کنید

 و بینید چه بر رود شده ست

 در همین چند صباحی که نبودید

 گِل آلود شده ست

 خرمن آذُقه مان

 در مسیر گذر صاعقه ها

 دود شده ست

 *

کدخدای ده پُرآفت ما!

 بعد از آن روز که از ده رفتید

 ملخانند که از خاک و هوا می آیند

دسته دسته سگ و گرگ است

 ـ که هار

 از ده پایین دست

 سوی آبادی ما می آیند

پاسبانان به تمسخر گویند

 که: نترسید

 که: گرگان به چَرا می آیند

من ولی می دانم

 که به تاراج

 به املاک شما می آیند

لشکر ابرهه اند

 که سوی بیت خدا می آیند

*

کدخدای ده آشفته ی ما!

 گفته بودید سفر کوتاه است

 غصه ها می گذرند

 فرجی در راه است

کاش می دانستم

 پس چرا بانگ قدم های شما

 در دل دشت، دگر خوابیده ست؟!

نکند باز ز دست و دل ما

 غلطی سر زده و

 دل پُرعاطفه تان رنجیده است؟

تیزبین چشم شما

 نکند باز خطایی دیده ست؟

*

کدخدای ده ویرانه ی ما!

 تو که اینجا بودی

 کوچه ها خاکی بود

 رنگ سالوس نداشت

همه بودیم رعیت، و کسی

 نام قابوس نداشت

 تخت طاووس نداشت

و مگر یادت نیست

 در تمام ده ما

 ـ هیچ کسی

 جز تو فانوس نداشت

ای تو هم چشم و چراغ ده ما!

 در نبودِ تو کنون

 (فطرت آباد) دگر کور شده ست

 برکت از سفره ی ما دور شده ست

 آب آن چشمه که در سینه ی کوه

 وقف ده کرده بُدی

 شور شده ست

*

کدخدای ده بی رونق ما!

 کاشتی

 ما که نمی دانستیم

 دانه را باید: داشت

برگ ها می گویند

 وقت برداشت شده ست

 باغبان همه آبادی ها!

 ما غریبیم

 سرک یادت هست؟

 ما سرِ سفره ی تو نان و نمک ها خوردیم

 میزبان دل ما!

 حرمت نان و نمک یادت هست؟

باز این طفل خطایی کرده

 پیر مکتب خانه!

 قصه ی چوب و فلک یادت هست؟

آب ها پُررنگ اند

 آردها پُرسنگ اند

 آسیابان نظیف!

 پاک سازی به الک یادت هست؟

چینی فطرت مان

 از سر تاقچه افتاد و شکست

 ذوالفنون همه کار!

 شیوه ی رفع ترک یادت هست؟

*

کدخدای ده پُرغصه ی ما!

 بعد تو هر که دلش می گیرد

 روی پرچین دعا رفته و آواز کند:

 کاشکی باز کلون درِ ما ساز کند

 کدخدا آید و در باز کند

 راز ما بیند و بس ناز کند

*

کدخدای ده جان بر لب ما!

 پیر ما!

 صاحب ما!

 وقت آن ست که از گرد سفر بازآیید

 سهم اربابی تان محفوظ است

ای که درمحکمه ات

 اشک مظلوم فقط پیروز است

 حال مان را بنگر

 گُرده هامان زخمی ست

 پشت مان خم دارد

 دل مان غم دارد

 و خدا می داند

 (فطرت آباد) فقط چون تو یکی

 کدخدا کم دارد.

خوب سال قبل سال اصلاح الگو مصرف و صرفه جویی بود. اگه این شعار در سال 88 تنظیم می شد، مطمئنن در استفاده از کلمات صرفه جویی می شد و بدین ترتیب می گفتیم « همت و کار مضاعف».

اما چون دقیقا پس از پایان سال 88 بوده، لذا نیازی به رعایت اصل صرفه جویی نبوده و می بینید که در استفاده از کلمات افراط خاصی دیده می شه و کلمه مضاعف، در جمله مضاعف شده.

حالا به این سوال جواب بدید که از لحظه تحویل سال نو تا لحظه ای که این شعار مستقیما از رسانه ملی پخش شد چند دقیقه فاصله داشت؟؟ پنج دقیقه؟ ده دقیقه و یا دوازده دقیقه؟؟

به هر حال قراره برنامه ریزی و هزینه های زیادی در 365 روز سال 89 بشه که این شعار 10 دقیقه ای رو عملیش کنیم.

————————————————————————————————–
بابانوئل یهو از خواب بیدار شد و در حالی که گوزنهای پرنده را با تازیانه راه مینداخت، داد می زد که: سال جدیدی اومد، زود باشید بریم هدیه های امسال رو بدیم.
در حالی که بازهم صدای شلاقش آسمان را می شکافت ادامه داد، امسال سال کار و تلاش بیشتر هست. باید بیشتر از سالهای قبل کارو همت داشته باشید.
بابانوئل همچنان به نیت همت مضاعف و کار مضاعف تازیانه می زد، غافل از اینکه گوزنهای بالدار، از 30 سال پیش سنگ همت مضاعف و کار مضاعف را بنا نهاده اند، لیک بابا نوئل امسال از خواب بیدار شده است.

و اما نهایتا، آنچه نصیب گوزن بالدار است تازیانه است و همت و کار مضاعف و معلوم نیست هدیه های شب عید بابانوئل برای کیست.

+ از مجموعه خاطرات گوزن بالدار که در هنگام کار کردن آنها را برای دوست خود کلاغ روسیاه تعریف می کرد.
+ بالدار بودن موهبتی است که خداوند به این گوزنها داده است تا کار مضاعف کنند. موهبت شما در این سی سال چه بوده است؟؟

افسر نگهبان: اگر اسامی دوازده امام را بگویی رهایت میکنم.

مردک: آقای افسر، همشون رو می تونم بگم، اما ترتیبشون رو بلد نیستم.

افسر نگهبان: ایرادی ندارد. تو بگو من قبول میکنم.

مردک متعاد: علی، حسین، مهدی، سوج.

به ناگاه افسر نگهبان غرشی مهیب بر می آورد که: مردک نفهم، سوج کدام امام است؟

مردک معتاد در حالی که از ترس می لرزد: جناب سروان، به خدا خودم هر روز اسمشون رو پشت اتوبوسها می خوانم که نوشته، یا علی، یا حسین، یا مهدی، یاسوج.

نکته های ادبی!!

1. تعداد ائمه ممکن است بیش از دوازده امام شوند. برای نمونه همین مرتیکه احمق، سوج را امام کرد.
2. همانطور که دیدید، این مرتیکه بی شعور، اسم امام جدید را بر مبنای شهر گذاشت.
3. بلانصب شما، اگه شما جای این کودن می بودید، اسم امام های جدید ر چه می گذاشتید؟
4. تیزبینان، از این  طنز حلوایی می توانند آب غوره تهیه نمایند.

نویسنده وبلاگ آقای خسرو آبادی است. به عنوان مشاور استاندار جدید، تشریف فرما شده اند و به نظر می رسد سرشار از انرژی های اولیه جهت گشایش امورات اقتصادی مردم باشند.

ته به این لحظه که این روسیاه ، این نوشته را به خدمتتان کتابت می کنم، بیش از دو دست خط، در آن وبلاگ چیز دیگری به چشم نمی آید که با مطالعه آن دو دچار این توهم شدیم که آقای خسرو آبادی علاوه بر مشاور اقتصادی آقای استاندار، مشاور منزل نیز هستند. به عبارت شیواتر، ایشان داماد استاندار می باشند.

در پایان آرزو می کنیم تحریر وبلاگ ســلام ایلام  تداوم یابد و شاهد حضور بیش از پیش ایشان و سایر ایلامیان در دنیای سایبر باشیم.

آدرس وبلاگ:

www.ilamsalam.blogfa.com

قبل از هر چیزی باید اعلام کنم این مطلب کاملا طولانی و بدون ویرایش است. اگر حوصله و وقت مطالعه ندارید لطفا به دو پاراگراف آخر مراجعه نمایید. لپ کلام آنجا ذکر شده است.

مردم چشم و گوش دارند، مردم ما مطلع هستند، می فهمند. وقتی آقای رئیس جمهور ما آن حرفها را جلوی تلویزیون در مناظره ها می زند، مردم می بینند و می فهمند. هر چند که از قبل هم می دانستند. سران فتنه ای که خودشان را به انقلاب و مردم می چسبانند، جایی نه در میان این مملکت دارند و نه در آخرت. اینان روسیاهان هستند. حتی ما زاغهای روسیاه هم اعلام برائت می جوییم از این مشرکات و کفار و فتنه گران که جز آشوب و نیرنگ و وطن فروشی هیچ نداشته اند و ندارند و نخواهند داشت.

• قبل از هر چیزی لعنت خدا بر آن سید وطن فروش. آن خاتمی که ختم دورویی بود. دم از آزادی می زد و عین قرون وسطی در بند بودیم. هشت سال رئیس جمهور مملکتی بود، جز وطن فروش از او چیزی ندیدیم. در عرصه اقتصاد هیچ کاری انجام نداد. در عرصه سیاست داخلی مملکت شده بود آش رشته. همه به جان همه می افتادند. من خودم شاهد بودم در زمان او یک دانشجوی گستاخ به مقام رئیس جمهوری، به یکی از ارکان اساسی جمهوری اسلامیمان، توهین می شد و ایراد بنی اسرائیلی وارد می کردند. ظلم بی داد می کرد. حق کشی. هشت سال در عرصه سیاست خارجی مملکت را فروخت. مصلحت ملت را فدای امریکائیها کرد. در زمان او بود که فعالیت هسته ای ما تعطیل شد. او یک گرگ در لباس گوسفند بود و هم رنگ ما شده بود تا ما را بفریبد و به بیگانه تقدیم نماید. اما ما زود فهمیدیم که او گوسفند نیست و گرگ است و پته اش را روی آب ریختیم و از گله خودمان دورش کردیم. نهایتا در زمان خاتمی، هیچ حرکت مثبتی، هیچ سازندگی، هیچ آبادانی، هیچ عمرانی ندیدیم. آیا جزء این بوده است؟؟

• دوران ریاست جمهوری اقای رفسنجانی که فرق می کرد. از طرفی در حال جنگ بودیم. مردم اواره کشاورزی نداشتند. دامپروری افول کرده بود. صنایع اصلی و حتی پالایشگاههای نفتمان بمباران می شد. وضعیت توان نظامی ما افول کرده بود و ارتش خلع سلاح بود. فشنگ گلوله را به زور تهیه می کردیم. اگر در هشت سال دوران دفاع مقدس پیروز شدیم از مجاهدت نیروهای خودجوش بسیج و سپاه بود. در هشت سال ریاست جمهوری اقای رفسنجانی، هر چی داشتیم عراقی ها خراب می کرند و هر چی که می ماند دو دستی تقدیم مدیران می شد. در زمان آقای رفسنجانی مدیران سهمیه موبایل های یک میلیونی و دو میلیون تومانی داشتند. در زمان ایشان اگر کسی به مدیر اداره ای می گفت زیر چشمت ابرو. زیر چشمش بادمجان می رویید.  همانطور که رئیس جمهوری عزیزمان، اقای احمدی نژآد در طی مناظرات نیز گفتند، در هشت سال دوران ایشان، ببینید که فرزندان آقای هاشمی رفسنجانی به کجا رسیدند. از کجا آوردند. ایشان که به سردار سازندگی معروف بودند چه کردند. به غیر از اینکه طرح کلنگ چهار پنج طرح پایه را زدند و البته نتیجه نداد. بسیار از همان طرح حتی در دوران خاتمی خائن نیز به بهره برداری نرسید. این عنوان سردار سازندگی هم تبلیغاتی بود که مدیران هاشمی در عوض آن همه پست و منصب و پول و مقام برایش به راه انداختند. نرخ تورم در دوران ایشان وحشتناک بود. بیکاری بیداد می کرد. شرایط شرایط مناسبی نبود و اینها همه مواردی بود که خود آقای احمدی نژاد چه در انتخابات چهار سال قبل و چه در انتخابات دهم به آن اشاره کردند وافشا گری نمودند و البته اسنادش هم موجود است.

• دوران قبل از هاشمی رفسنجانی بر می گردد به همین موسوی فتنه گر. او رئیس جمهور نبود او نخست وزیر بود و در زمان او نخست وزیر حرف اول و اخر را می زد. نخست وزیر هر دو دست رئیس جمهور بود و در حقیقت رئیس جمهور فقط یک مقام تشریفاتی بود. او خود را نخست وزیر امام می دانست اما همه می دانیم، او نخست وزیر امام نبود. انچه که حالا فهمیده ایم او اصلا انقلابی بنود. او اصلا دیدگاه مشترکی با امام خمینی نداشت. او منتخب آقای خامنه ای رئیس جمهور وقت بود. دیدگاههای ایشان با آقای خامنه ای بیشتر نزدیکی داشت. او از همان ابتدا فتنه گری را اغاز کرد. مابین امام و رئیس جمهوری اختلاف و تفرقه افکند. میان کابینه و رئیس جمهوری مشکل ایجاد کرد. هیچ گونه سازندگی نداشت. همانطور که خودتان هم خوب در زمان انتخابات دیدید، آقای احمدی نژاد در همان مناظره اول خوب حسابش را روشن نمود. او هیچ گونه اقدام مفیدی برای ملت انجام نداد. او تنها برای اطرافیان خود دست و پا می زد. خانمش زهرا روند، با وجود آنکه شاغل بود اما پانصد مدرک تقلبی از دانشگاه آزاد گرفته بود. او حتی در سخت ترین شرایط مملکت، استعفا داد و مملکت را بی پشتوانه گذاشت. خداوند ازش نگذرد، در دوران او که تقریبا هشت سال بود، نیرنگ و توطئه و ویرانی دیدیم، اما آبادانی ندیدیم. منظاره آقای احمدی نژادم با همان سیدموسوی در انتخابات اخیر، خوب همه گان را روشن کرد و همه ملت پی به وجود خدعه گر او بردند. او حتی از میان مردم هم طرفدار نداشت و انتخابات با آن ذلالت برای وی پایان پذیرفت.

• قبل از تر موسوی بر می گردد به دوران آقای رجائی و بنی صدر و دولت موقت. آقای رجائی که خداوندش بیامرزد، هر چند شش ماه در کنار ملت بود، اما یاد او سالهاست که با ملت و دولت است. هر کسی می خواد مظلومیت و تلاش و پشتکار خودش را مثال بزند می گوید من رجایی اول، دوم و یا سوم هستم. اصلا چیزی نمانده که جمهوری اسلامی را بکنندش سلسله رجائی. اما فی الواقع هیچ کسی جزء دکتر محمود احمدی نژاد لیافت نام رجایی دیگر را ندارد و نخواهد داشت. آقای بنی صدر، هم شاید سید بود، اما مثل سید خاتمی و سید موسوی، خائن بود. ما هر چه می کشیم از این سیدهای خودفروش و مملکت فروش است. بنی صدر که دیگر معلوم الحال تاریخ است و جایی برای حرف و حدیث ندارد.

• اما سرانجام دولت آقای بازرگان. یک نکته را بگویم و خودتان بخوانید حدیث مفصل. چند شب قبل مجری برنامه شاخص (برنامه ای که از رسانه ملی پخش می شود و در خصوص انتقلاب اسلامی است) به نقل از امام خمینی گفتند که، امام خمینی نه علاقه ونه نظر خاصی نسبت به بنی صدر داشته اند و نه نسبت به دولت بازرگان. اگر ایشان هر دوی اینان را قبول کردند تنها به صرف و صلاح مملکت بوده و فقط به خاطر این  بوده که ایشان رای ملت را مقدم بر هر چیز، حتی نظر خود می دانسته اند.

خوب عزیزان خواننده، آنچه خواندید سابقه تاریخ 31 ساله انقلاب عزیز اسلامیمان بود. خدایا شکرت که پس از این همه دولت خیانتکار بالاخره آقای احمدی نژاد را با آن رای بالا رئیس جمهورمان کردی تا بالاخره به سمت تعالی و پیشرفت گام برداریم. واقعا این پنچ و خورده ای سال ریاست جمهوری ایشان آبادانی، کیفیت و پیشرفت با سرعت 150 کیلومتر در ساعت را داشته ایم.

———-

حالا که این همه را گفتم تنها یک مورد هست که برای من همچنان مبهم باقی است. تناقضی عجیب مرا در خود کشیده است.

هر چه که در بالا گفتیم، ماحصل بیانیات و شنیده هایی بود که از ابتدای انتخابات دهم، از رادیو، تلویزیون، روزنامه ها( مخصوصا کیهان عزیز) و البته مسئولین و در راس آنها خود رئیس جمهور منتخبمان شنیده و دیده ام. اما با شروع ماه خجسته بهمن، آنچه که از همان منابع بالا شینده می شود با گفته های قبل تناقض دارد. حالا همه می شنویم که انقلاب اسلامی 31 سال است در مسیر پیشرفت و تعالی و ترقی بوده و هر روزش بهتر از دیروز.

لــپ کــلـام: تنــاقض

چطور ممکن است 31 سال پیشرفت و تعالی داشت در حالی که وقتی جزء به جزء کارنامه رئیس جمهوران پیشین را مطالعه می کنیم، جزئ ننگ، وطن فروشی، تورم، بی کاری، سوء استفاده مدیریتی، فتنه و توطئه چیزی نمی بینیم؟؟

—-

پی نوشت، این مطلب همینطوری فرستاده شده. حوصله ویرایش نداشتم. پس مطمئنا بعدا ویرایش خواهد شد.

دولت آقای احمدی نژآد مقداری به بیراهه می روند. ایشان از ابتدا قرار بود که پول نفت را بر سر سفره ها بیـاورند، اما متاسـفانه اندک اندک به انـحراف رفته و دارند پـول میوه های خوـشه ای را بر سر سـفره ها می آروند. توصـیه می کـنم در جهت پاسـداشت نیات اولـیه، از این به بعد بـه جای واژه نامانـوس خوشه بندی، از واژه شکیل تر و البته شفاف تر « بشکه بنـدی» استفاده شود. بدین ترتیب به جای خوشه یک از عبارت  بشکه یک استفاده شود.

همچنین در صورت تدام استفاده از خوشه های انگوری در اقتصاد، از آنجا که همواره تاخیر و درنگ در طرحهای دولت (چه قبلی ها و چه حالایی ها) وجود داشته است. ممکن است این خوشه های انگوری سروقت چیده نشوند و آرام آرام دچار * فساد شوند که در نهایت به مستی ملت می انجامد.

—————

* چه خوش گفتندی آقای هالو که میمون، همان خجسته و مبارک و نیکوست.

* از فساد انگور، شراب تولید می شود.

جام جم، امسال نیز به رسم سالهای پیشین به مقایسه انقلاب اسلامی و دوران شاهنشاهی می پردازد. هر سال که می گذرد، بیش از پیش به اختلاف آمارهای اقتصادی، اجتماعی ، سیاسی و فرهنگیمان با دوران ستم شاهی پی می بریم  و دستمان می آید که چه کلاه گشادی سرمان بوده است و خودمان نمی دانستیم.

اما این زاغ رو سیاه یک پیشنهاد دارم، مشابه تمامی پیشنهادات قبلی.

دوران ستم شاهی سال 1357 برای همیشه نابود شد و از آن سال به بعد هیچ گونه تولیدات و ترقی های اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی نداشته است. اما در عوض جمهوری اسلامی هر سال به لطف پیشرفتهای تکنولوژی (که قسمت اعظمی از آن را به بیگانگان مدیونیم) هر روز آمار تولیدش بالاتر می رود.

آیا مقایسه سرعت یک خودروی خاموش با یک خودروی در حال حرکت کار عادلانه ای است؟

پیشنهاد میکنم برای درک صحیح و بهتر میزان پیشرفتمان بعد از انقلاب، امار سال به سال این 31 سال را با یکی از کشورهای همسایه مثل ترکیه یا امارات مقایسه کنیم، تا انشاء الله بیش از این مدیون عدالت و انصاف نشویم.

———

دیروز یکی از مردم/ مسئولین در مصاحبه ای سخن میگفت که، آمار تولید بالا رفته است، مردم در زمان شاهنشاهی اشتغال نداشتند، گوشت نبود ه است، میوه نایاب بود و به جزء فصلهای خاصی، میوه پیدا نمی شد. در کل تغذیه مردم بهبود یافته است.

ای کاش با این زاغ حقیر هم می گفتند، تا اضافه نمایم، حالا تمام اعضای خانواده شاغلند، اما شب که به خانه بر می گردند، در خوشه یک جای می گیرند. حالا گوشت بسیار است اما قدرت خریدی نیست. حالا میوه بسیار است. میوه های ساخت چین در بسته بندی اماراتی در کشور بیداد می کند و حالا آمار تغذیه بالا رفته که به لطف جمهوری اسلامی بوده. امار مصرف fast food ها غوغا می کند و اینکه وزارت بهداشت سرطان را اپیدمی اعلام می کند و یا اینکه سرطان در ایران جوان کش شده است، آیا اینها را هم باید به حساب جمهوری اسلامی گذاشت؟

نظام شاهنشاهی، هر تولید بدی که داشت، جوانانی را تولید کرد که انقلاب اسلامی را خلق کردند. جوانانی را ساخت که هشت سال سینه هایشان را آماج گلوله ها کردند که امروز بگووییم  ایران ما. جوانان جمهوری اسلامی، بعد از 30 سال، عاشورا را حتک حرمت می کنند. اغتشاش می کنند و آنچنان نا آگاهند که به سادگی فریب فتنه را می خورند.

به هر حال، شاه سرنگون شد و به درک اعلاء پیوست  و هیچ گاه نیز بر نمی گردد. ما مانده ایم و پیشرفت و تعالی که روزگاری قولش را دادیم.

——-

+ قدیمی ترین و سنتی ترین تعریف از عدالت می گوید، هر گاه هر چیزی در سر جای خود قرار داشته باشد، یعنی عدالت برقرار است.